In het dagelijks leven ben ik werkzaam als zzp’er in de wijkverpleging. Ik vind het heerlijk om een uitgebreide maaltijd te maken als ik weet dat we gasten krijgen, maar het dagelijkse uurtje als we uit het werk thuis zijn gekomen en de dag doorpraten, zou ik ook niet willen missen. Onze eettafel, waar we graag aan zitten, kent al vele geheimen en gesprekken. Verder ben ik een ‘doodgewone’ doorsnee moeder die inmiddels weer volop in het leven staat en supertrots is op haar beide zoons, ondanks dat één daarvan alleen nog in mijn hart kan voortleven.
Schrijven is iets wat altijd al bij me heeft gehoord, ik kan daar altijd veel in kwijt. Gevoelens kan ik op papier vaak beter beschrijven dan in gesprekken. Daarnaast ben ik vaak creatief bezig op diverse vlakken.
In het verleden heb ik nog een aantal jaar als freelance verslaggeefster gewerkt voor diverse bladen.
Niet lang nadat Jordy, mijn oudste zoon, was verongelukt doordat een vreemde een pesterij uithaalde, ben ik begonnen om alles wat er was gebeurd op te schrijven. In eerste instantie om alle herinneringen vast te kunnen houden, maar naarmate er steeds meer gebeurde ontstond de drang om er een boek over te schrijven. Niet in de laatste plaats om de maatschappij zich ervan bewust te maken van wat er gebeurt in een gezin dat met zo’n groot verdriet worstelt en hoe de buitenwereld daar vaak op reageert.
Met dit boek heb ik ook een eeuwigdurend monumentje voor mijn zoon gemaakt.