De vakantiemaanden zijn voorbij en je kunt merken dat de dagen korter worden. Voor mij persoonlijk hoort september bij de vele andere lastige maanden in het jaar, dit keer omdat ik dan zelf jarig ben. Deze dagen zijn en worden nooit meer zoals ze ooit zijn geweest. Het besef dat er iemand ontbreekt in je gezin is groot, de lege plek is dan extra voelbaar.
In 2009 heb ik een heel moeilijk jaar gehad. Korte tijd nadat Jordy was omgekomen zou ik vijftig jaar worden. Een dag die bij de meeste mensen vaak met een extra tintje wordt gevierd, bij de één wat uitbundiger dan bij de ander. Voor mij voelde het als een zwarte dag waar ik me geen raad mee wist.
Mijn partner en beide zoons waren in het voorjaar al bezig geweest om stiekem een verrassing voor mij te organiseren. Na het wegvallen van Jordy in mei van dat jaar is dat allemaal gestopt. Toch vroeg mijn gezin mij om iets met deze dag te doen. Zelf had ik er erg veel moeite mee, maar tegelijkertijd voelde ik wel aan dat het voor hen belangrijk was.
Ik ontdekte dat iedereen anders met rouw omgaat, zelfs binnen de nauwe banden van het gezin. Waar de één het liefste wegkruipt in een donker hoekje, wil de ander dat sommige dingen gewoon doorgaan, al is het maar in aangepaste vorm. Bij ons bleken die gevoelens onderling ook nogal te verschillen en waren de wensen voor ieder gezinslid anders.
Zelf wilde ik helemaal niets doen, maar …..
Wegens mediarechten mag niet het gehele artikel hier worden geplaatst.
Maar natuurlijk kan je het wel verder lezen door even op de hieronder vermelde sites te klikken.